تبلیغات
پایگاه نور نماز
 
منوی موضوعات

 
دسته بندی: نماز از دیدگاه بزرگان ، | امتیاز:
 

منبع:سایت اندیشه قم
در احوالات این بانوی بزرگ اسلام آورده اند:«كانت فاطمة علیها السّلام تنهج فی الصّلاة من خیفة الله تعالی[1].»، یعنی: فاطمه زهرا ـ سلام الله علیها ـ هنگام نماز از ترس خدا نفس نفس می زد. و نیز از وجود مبارك پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ درباره ایشان نقل شده است:«قال النبّی ـ صلّی الله علیه و آله ـ فی خبر طویل أخبر عما یقع من الظّلم علی اهل البیت علیهم السّلام، امّا ابنتی فاطمة فانّها سیّدة نساء العالمین من الاوّلین و الاخرین ـ الی ان قال ـ متی قامت فی محرابها بین یدی ربّها جلّ جلاله، زهر نورها لملائكة السّماء كما یزهر نور الكواكب لأهل الارض و یقول الله عزّوجلّ لملائكته: یا ملائكتی انظروا الی أمتی فاطمة سیّدة امائی قائمة بین یدی، ترتعد فرائصها من خیفتی، و قد اقبلت بقلبها علی عبادتی، اشهدكم انّی قد أمنت شیعتها من النّار[2].»
یعنی: وجود مبارك پیامبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ در خبر طولانی كه در ضمن آن از ظلم و ستم به خاندان خود خبر می دادند، فرمودند: امّا دخترم فاطمه ـ سلام الله علیها ـ سیده و خانم زنان جهان از اولین تا آخرین آنها است، تا این كه فرمودند، هنگامی كه در محراب نمازش در مقابل پروردگارش می ایستد، نوری برای ملائكه های آسمان می درخشد، همان طوری كه نور ستارگان آسمان برای اهل زمین می درخشد و خداوند عزّوجلّ به ملائكه هایش می فرماید: ای ملائكه های من نگاه كنید، به كنیزم فاطمه(سلام الله علیها )، خانم كنیزان من، در حالی كه ایستاده است در مقابل من، بدنش از ترس من می لرزد، و با حضور قلب به عبادت كردن من روی آورده است، شما را شاهد می گیرم، كه من پیروان او را از آتش جهنّم در امان نگه می دارم
دعای حضرت فاطمه ـ سلام الله علیها ـ در نماز:
ابن بابویه به سَنَد معتبر از حضرت امام حسن ـ علیه السّلام ـ روایت كرده است كه آن حضرت فرمود: كه در شب جمعه مادرم فاطمه ـ علیها السّلام ـ در محراب خود ایستاده و مشغول بندگی حق تعالی گردید، و پیوسته در ركوع و سجود و قیام و دعا بود، و تا صبح طالع شد، شنیدم كه پیوسته دعا می كرد، از برای مؤمنین و مؤمنات، و ایشان را نام می برد و دعا برای ایشان بسیار می كرد، و از برای خود دعایی نمی كرد، پس گفتم ای مادر چرا از برای خود دعا نكردی، چنان كه از برای دیگران كردی، فرمود:«یا بنیّ الجار ثم الدّار»، یعنی: ای پسر جان من، اوّل همسایه را باید رسید، و آخر خود را[3].

پی نوشت:

[1] . بحارالانوار/ ج 70/ 400، المحجّة البیضاء/ ج 1/351.
[2] . بحارالانوار/ ج 43/ 172، میزان الحكمة/ ج 5/382.
[3] . منتهی الآمال/ ج 1/ باب دوم/ فصل دوم/ 97.



 
 

 
احکام و استفتائات


 
آمار
   خوش آمدید
 
  آمار بازدید
  • بازدید امروز :

  وضعیت وبلاگ :
  • آی پی شما :

 

Theme Edited By: AMIR NOURI